Voor veel bedrijven doet de uitdaging zich pas voor nadat het incident al heeft plaatsgevonden. Er ontstaat een contractgeschil. Er wordt een onderzoek door de toezichthouder gestart. Een klant betwist een transactie. Interne teams worden gevraagd om aan te tonen wat er is gebeurd, wanneer het is gebeurd en of de overgelegde documenten betrouwbaar zijn.
Aangezien moderne bedrijven enorme hoeveelheden logbestanden, audittrajecten, systeemgebeurtenissen, communicatie en transactiegegevens genereren, zal de hoeveelheid gegevens zelden het belangrijkste knelpunt vormen.
Het probleem is geloofwaardigheid van bewijs.
Digitaal bewijsmateriaal is steeds vaker verspreid over verschillende applicaties, cloudplatforms, systemen van derden en operationele databases. Wanneer er geschillen ontstaan, komen bedrijven er vaak achter dat hun bewijsketen nooit is ontworpen om externe kritiek te weerstaan. Er kunnen weliswaar gegevens bestaan, maar het aantonen van authenticiteit, chronologie en integriteit wordt aanzienlijk moeilijker.
Voor CISO’s, beveiligingsarchitecten en compliance-verantwoordelijken brengt dit een ander soort risico met zich mee: niet het voorkomen van een incident, maar het achteraf niet kunnen aantonen wat er werkelijk is gebeurd.
Van beschikbaarheid van gegevens tot waarborging van bewijsmateriaal
Bedrijfsomgevingen zijn geëvolueerd van gecentraliseerde systemen naar onderling verbonden digitale ecosystemen. Bedrijfsprocessen lopen tegenwoordig dwars door SaaS-platforms, API’s, cloudinfrastructuur, partners, leveranciers en geautomatiseerde workflows heen.
Dit zorgt voor operationele efficiëntie, maar het zorgt ook voor wijzigt de vereisten voor betrouwbaar bewijsmateriaal.
Traditionele logboeksystemen waren in de eerste plaats bedoeld voor monitoring, probleemoplossing en beveiligingsactiviteiten. Ze geven antwoord op vragen als:
- Wat is er gebeurd?
- Welke gebruiker heeft toegang gehad tot een systeem?
- Wanneer heeft een transactie plaatsgevonden?
Maar, rechtszaak, herziening van de regelgevingen contractuele geschillen hiervoor zijn aanvullende vragen nodig:
- Kan het bedrijf aantonen dat het document op een bepaald moment bestond?
- Kan de geregistreerde eigenaar aantonen dat het niet is gewijzigd?
- Kan een externe partij de echtheid onafhankelijk controleren?
Dit onderscheid is van belang omdat bewijsmateriaal dat na een gebeurtenis wordt verzameld, vaak anders wordt behandeld dan bewijsmateriaal dat vanaf het begin onder integriteitscontroles is samengesteld.
De nieuwe eis is bewijsgarantie: documenten die niet alleen worden bewaard, maar waarvan de betrouwbaarheid ook aantoonbaar is.
Bedrijven kunnen bewijsmateriaal verzamelen, maar kunnen dit niet altijd verdedigen
Veel bedrijven gaan ervan uit dat standaard auditlogs, databaserecords en beheerderscontroles voldoende bewijs leveren.
Die aanname brengt risico’s met zich mee.
Waar zit het zwakke punt? Versnippering van bewijsmateriaal.
Relevante informatie kan verspreid zijn over meerdere platforms:
- Identiteitssystemen
- Toepassingslogboeken
- E-mailarchieven
- Cloudplatforms
- ERP-systemen
- Partneromgevingen
Het reconstrueren van een tijdlijn wordt een handmatig proces, waardoor het risico toeneemt dat context ontbreekt of dat gegevens onderling tegenstrijdig zijn.
Wat kan er nog meer een probleem vormen? Afhankelijkheid van administratieve trust.
Traditionele systemen zijn vaak afhankelijk van beheerders met beheerdersrechten. Hoewel toegangscontroles en monitoring het risico beperken, kan een tegenpartij zich nog steeds afvragen of gegevens door bevoegd personeel zouden kunnen zijn gewijzigd.
Wat is het grootste probleem van deze modellen? Gebrekkige bewijsbeveiliging.
Een tijdstempel op zich is niet per se een bewijs van integriteit. Een vermelding van datum en tijd bewijst niet automatisch dat de onderliggende inhoud ongewijzigd is gebleven.
Het resultaat is een kloof tussen operationeel vertrouwen en juridische verdedigbaarheid.
Integriteit van bewijsmateriaal, regelgeving en de verschuiving in de Europese vertrouwensinfrastructuur
De Europese regelgeving zorgt ervoor dat er steeds meer behoefte ontstaat aan betrouwbare digitale interacties.
De Europese digitale identiteitsportemonnee (EUDIW), geïntroduceerd via de bijgewerkte Europees kader voor digitale identiteit, is ontworpen om gebruikers in staat te stellen identiteitsgegevens en elektronische verklaringen veilig op te slaan, te beheren, te valideren en te delen. Het ondersteunt bovendien gekwalificeerde elektronische handtekeningen en elektronische zegels (eIDAS).
De Europese Commissie beschrijft het ecosysteem van digitale portemonnees als een systeem dat is opgebouwd rond gemeenschappelijke normen en specificaties om de interoperabiliteit tussen de lidstaten te waarborgen. Grootschalige proefprojecten hebben gebruiksscenario’s getest bij zowel publieke als private diensten, voordat deze op grotere schaal werden ingezet.
Voor beveiligingsteams van bedrijven is deze ontwikkeling belangrijk omdat digitaal vertrouwen komt steeds dichter bij de transactielaag. Identiteit, verklaringen, handtekeningen en de authenticiteit van bewijsstukken worden steeds meer onderling verbonden functies in plaats van afzonderlijke nalevingsactiviteiten.
Een soortgelijke verandering vindt plaats bij Digitale productpaspoorten (DPP’s). In het kader van de Verordening (EU) 2024/1781 inzake ecologisch ontwerp voor duurzame producten zet de Europese Commissie een infrastructuur op voor de uitwisseling en verificatie van productgegevens, waaronder een register voor digitale productpaspoorten.
Naarmate toeleveringsketens steeds digitaler worden, fabrikanten en leveranciers zullen bewijsstukken nodig hebben die productinformatie, certificeringen en levenscyclus de gegevens zijn authentiek en ongewijzigd.
Van logbestanden naar verifieerbaar bewijs
Een verdedigbaar bewijsmodel vervangt de bestaande beveiligingsmaatregelen niet. Het versterkt ze juist.
Het is niet de bedoeling om elke operationele gebeurtenis permanent op te slaan in een onwijzigbaar systeem. In plaats daarvan moeten bedrijven vaststellen welke gegevens van grote waarde zijn en waarvoor een grotere zekerheid vereist is.
Voorbeelden hiervan zijn:
- Goedkeuringen van contracten
- Nalevingsgegevens
- Transacties van klanten
- Certificeringen op het gebied van de toeleveringsketen
- Aanvragen bij de regelgevende instanties
- Bewijsmateriaal voor incidentonderzoek
A integriteit van modern bewijsmateriaal Deze aanpak combineert doorgaans verschillende mechanismen.
Tijdgestempelde gegevens
Een betrouwbare tijdstempel levert het bewijs dat informatie op een bepaald moment bestond.
Integriteitscontrole
Dankzij cryptografische hashing kunnen bedrijven een opgeslagen vingerafdruk vergelijken met latere versies en zo wijzigingen opsporen.
Sabotagedetectie
Als het bewijsmateriaal na het aanmaken ervan verandert, kunnen verificatiemechanismen de wijziging aan het licht brengen.
Er wordt steeds vaker gesproken over bewijsbenaderingen op basis van Blockchain, omdat onveranderbaarheid de risico’s kan verminderen die gepaard gaan met vervalsing, manipulatie en twijfels over de authenticiteit in de context van digitaal bewijsmateriaal.
De rol van een platform zoals Truth Enforcer is het bieden van een laag voor bewijsgarantie: het creëren van met een tijdstempel voorziene, op integriteit controleerbare gegevens die bedrijven kunnen gebruiken naast hun bestaande beveiligings-, nalevings- en bestuurssystemen.
In plaats van SIEM-platforms, documentbeheersystemen of identiteitsproviders te vervangen, vult dit soort functionaliteit een specifieke leemte op: waarmee achteraf wordt aangetoond dat digitaal bewijsmateriaal betrouwbaar is.
.
Wil je zien hoe onafhankelijke integriteitscontrole er in de praktijk uitziet?
Probeer het gratis uit – geheel vrijblijvend:
Waarheidscontroleur voor IP-makers: https://truth-verifier.com/landing
Waarheidscontroleur voor journalisten: https://truthverifier.news/landing
Neem contact met ons op om de implementatie van Truth Enforcer in uw organisatie te bespreken: https://www.connecting-software.com/truth-enforcer-sign-up/
Door Francisco Rodrigues, Product Manager
"Ik schrijf over hoe software-integraties zich kunnen aanpassen aan bedrijfsomgevingen en kunnen inspelen op branchespecifieke eisen. Ik wil ondernemingen de weg wijzen om processen te stroomlijnen, knelpunten te elimineren en compliance te garanderen door teams en C-suite executives te voorzien van de juiste tools."